Barış Kahraman

59-20515211362842801127187-254x300

TANRILAR UYUYORLAR

İnsanlar bekliyorlar
ve sıkılıyorlar
tarlalarda arabalarda ve odalarında
usul usul bir ilahi çalıyor teypte
ama Tanrılar uzun uyuyorlar
sonsuza kadar

Kimileri kendilerini buluyorlar
dağlarda mağaralarda ormanlarda
ve ince ince yazılıyor özenle
Tanrılar heryerde diye

Mabedler yaptırıyorlar amelelere
ihtiyar adamlar serinliğinde konuşsunlar diye
dualar ediliyor Tanrıların zamanı gelsin artık diye
Tanrılar adına hayvanlar kurban ediliyor
Yetmiyor
Beklemekten ve usançtan
annneler babalar çocuklar kesiliyor
Korkunç yazılar Tanrıların yerine geçiyor
Çılgınlık din oluyor
Oysa Tanrılar derin uyuyorlar
hiç uyanamayacak kadar

Şairlerse vakti gelince ya deliriyor ya ölüyorlar
Güzel ve yasak sözler zehirli sarmaşıklar gibi sardıkça yaban ruhlarını
“Biz burada bekliyoruz
Biz burada beklemeyeceğiz
Biz beklemekten hiçbir şeyi
Yorgunuz
Yorgun
Atları ölmüş şamanlar kadar
Ve şarabımız bile yok”

O eski güneşin altına yatıyorum
Toprak hayvanları beni parçalasın
Yeniden doğmak istemiyorum.

21.09.2014 Karaman

Barış Kahraman, Yeni Dönem Sanat Dergisi 3, İstanbul 2016, s. 22

View original post

Reklamlar